Telung puluh tahun kepungkur, rasane isih koyo wingi uni, kedadean kang durung iso tak lalekke, bebareng awakmu, kayadene kelangan uruping geni ing wayah wengi, peteng ndedet, ming iso ngenteni teka sunaring srengenge ing dina sesuk, pepadang kanggo nggadang arepaning ati, duh kangmas, nengngendi mesti aku nggoleki ?
